Chapter 7 or Chapter 9: The Confusion

I'm now in a situation wherein my heart is confused with whom it beats for.

*Chapter 7 has been a very good friend and a special person to me. Nasa tabi ko siya lagi sa tuwing magtatagumpay at mabibigo ako. Hindi niya ako pinapabayaan. Lagi niya akong pinapatawa at pinapasaya. Pero hindi ko alam kung iitutuloy ko kasi alam kong kahit ganoon kami ka close, wala pa rin akong pag-asa sa kanya. 

*Chapter 9 has been a good, nice, and special person to me. Lagi niya akong pinapasaya sa tuwing ako ay nalulumbay pero hindi gaya ni Chapter 7, minsan wala siya kapag kailangan ko siya pero kapag nandiyan siya, talagang pinapadama niya ba ako ay mahalagang tao. Hindi kami ganoon ka close compared kay Chapter 7 pero tingin ko may may pag-asa ako sa kanya ng 1% pero ano bang magagawa ng 1% kung sa pagkakaalam ko, may ibang tinitibok ang puso niya.

Sa ngayon, wala na akong nakikitang pag-asa sa kahit sino kanilang dalawa. Ewan ko nga ba kung bakit ganito ako. Always falling for the wrong person or maybe always falling for the right person at the wrong time. Hindi na talaga ako nagkaroon ng matinong emotional life. Minsan naiingit na lang ako sa mga tao sa paligid ko lalo na sa mga lalaking nagtatagumpay sa taong pinangarap ko. Minsan din narealize ko na pakiramdam ko mas worth it pa ako sa kanila pero bakit sila ang pinili ng mga pangarap ko. Ano ba ang wala sa akin na mayroon sila. Lagi na lang ako FRIENDZONED. What have I done wrong? Ni kahit kailan hindi ko hinayaang pumatak ang luha nila sa kanilang mga mata - kahit na ang kapalit noon ang pagpatak ng aking mga luha. Ano ba ang mga mali ko? Bakit ba sa lagi na lang akong broken-hearted. Nagtataka na nga yung mga tao sa paligid ko kung bakit daw wala pa akong lovelife. May itsura naman daw ako at masaya naman akong kasama. Ang sinasagot ko na lang sa kanila, I AM ALWAYS REJECTED AND I DON'T KNOW WHY. 

Tingin ko hindi ako confused kung sino dapat. Tingin ko confused ako kung itutuloy ko pa ba...Sa sobrang sakit ng mga nakaraan ko, para bang nawalan na ako ng lakas ituloy ang kasalukuyan...lalo na kung ganito ang sitwasyon. 

Ang sakit sakit lang masaktan ng paulit ulit. Oo, maraming isda sa dagat pero tingin mo gaganahan ka pa bang mangisda kung ni minsan hindi mo naranasan makahuli ng kahit isang dilis lang. Nakakapagod din lalo na kung akala mo siya na, wala pa pala. Yung tipong ang sakit na nga ng feeling na pinaasa, nakakadagdag pa sa pagod. Yung tipong magpapakita sila ng motibo parang ipagpatuloy mo pero sa huli mawawala na lang parang bula. Sana naman sa simula pa lang, hindi na nagpakita ng motibo para hindi na ako umasa...

Maraming makakabasa nito na magsasabi na over naman ako or what. I appreciate their criticisms pero ang masasabi ko lang na itong post na ito ay subjective at paraan ko lang ng paglalabas ng kung ano ang nasa loob ko.  

*Ang tagal ng aming pagkakakilanlan ay mananatiling tago upang panatilihing lihim ang kanilang katauhan

Stand Up and Rise!: I am SUPER BLESSED

Before it seemed that everything was IMPOSSIBLE but then God TAGGED with me and said, "Son, Everything will be alright. I'm in charge!" He made feel that I am YOUNIQUE  and he BROUGHT THE HOLY me BACK, and now I am grateful that I'm now receiving abnormal, bountiful, extraordinary, UNLI! Blessings! 

These talks inspired me to continue my journey in life kahit na hirap na hirap na ako.

(I Stand! I Live! I Testify!)

Copyright of the photographs used in this post belongs to its rightful owners

I can't understand

Kaninang umaga, kasama ko ang isa kong friend papasok ng school. Nung nakarationg na kami sa Espanya Blvd., Nakita namin ung taong "special" sakin. Bumaba kami ng friend ko sa sinasakyan namin. And what happens next is nagkulitan kami nung special na tao sakin...nakalimutan ko na ung kasama kong friend papasok. After some time, nagkaroon na kami ng serious talk ng special friend na yoon. At ako naman, todo effort para pagaanin yung dinadala niya. At after some time, picture perfect na uli :">...and then...

NAGISING AKO!!! Panaginip lang pala! Akala ko tooo. As in parang too lahat ng mga pangyayari!

Natatandaan ko yung sinabi sakin ng Psychology professor ko (na Idol ko din) na kaya natin napapanaginipan yung mga ganung bagay ay dahil we desire na mangyari iyon sa totoong buhay at dahil parang imposible mangyari iyon sa toong buhay, our mind's last resort is to make a dream. At sabi niya, kung gusto ko daw magkatotoo iyon, I must do something about it. Pero...

I feel na may "curse" sakin. Because whenever na napapanaginipan ko ang mga masasayang bagay, yung tragic counterpart noon ang nagyayari...HINDI ko na talaga alam ang gagawin :(

18th: I never thought I would be this special

SEPTEMBER 14, 2012 It was a typical Friday. Wala akong ineexpect na kahit ano. As in WALA. Noong nasa school ako, my friends keep on asking me, "Theo, ano plano mo tomorrow? Birthday mo ah. Saan tayo bukas?" Wala akong maisagot. Kasi naman walang wala akong pera tsaka I decided to celebrate my Birthday with the less fortunate. After class, umuwi ako sa tita ko and then pumunta ako sa SM Manila para mag "The Feast Manila" I decided kasi na I'll have a pre-celebration with God. Sa sobrang saya ko, nag gm ako but then mali ang nasend ko. Nasend ko ung drafts ko na kung saan galit ako. Ewan. Tas nagulat ako na ung isa kong friend na si Iya ay tinext ako. Sabi niya pupuntahan daw niya ako. Sobrang saya ko kasi I never thought na pupuntahan niya ako. Sobrang saya kasi nadala ko siya sa Happiest Place on Earth. Sobrang saya kasi First time nya umatend ng The Feast.

SEPTEMBER 15, 2012 Ito na ang araw na pinakainaantay ko. Sobrang excited na ako pumasok kasi gusto ko maranasan ang "Happy Birthday" na boses sa gate ng school but then, kakalungkot lang kasi nasuspend ang klase. Pero aun, naging maligaya uli ako kasi nilibre ako nila Jom, Jed, Kim, at Bestest Chris sa UAAP UST vs ADMU ticket. Saya lang kasi First time ko un na live. (Yun nga lang, talo UST) Pero di pa un ang best part. Ang best part noong araw na iyon ay syempre nung dinagsa ako ng surprises. Una, kay Nay Sheree. Nasurprise ako kasi todo effort sya sa message. Ang haba :) tas may pic ko pang ewan :P. Pangalawa, sa surprise artwork sakin ni Idol Nina :) Sobrang tuwa lang ako kasi todo effort talaga sya sa pagbati :"> At syempre sa surprise sakin ni Bestest Chris at si Pam :") Todo silang nagulit sa mga kaklase ko nong High School at College para sa mga message nila. Sobrang tuwa talaga ako sa mga efforts nila :"> Sobrang saya din kasi Ang dami ding bumati sa akin sa text, tawag (Namely Athena), fb, twitter at personal greetings. ANG SAYA TALAGA!

SEPTEMBER 16, 2012 Aun, Post celebration ko sa The Feast PICC syempre with my closest and most treasured na kaibigang lalaki, si Monch. Sobrang sya lang ng araw na iyon kasi todo kami kwentuhan lalo na sa aming mga buhay puso :"> ALAM NA :))))) Aun, may mga bumati parin.

SEPTEMBER 17, 2012 Pumasok lang ako bilang isang ordinaryong mag-aaral. Wala na akong ineexpect kasi alam ko ng tapos na ang kaarawan ko. But then, my YFC-UST FAMILY surprised me! Lalo na si Partner Maan, Ate Armin at Kuya Klenk. Sobrang saya ko lang. Todo Effort talaga si Partner Maan sa pagsurprise sakin :") Kinumpleto lang nila ang araw ko. Tas si Gerika pa. I never thought na sobrang ganun ako magiging mahalaga sa kanya. Kakakilala ko lang kasi sa kanya but then sobrang feeling ko napakahalaga ko sa kanya. Sobrang thankful din ako sa kanya kasi binigyan nya ako ng book. Kahit na hindi talaga ako pala basa, binabasa ko un. Sobrang tinetresure ko lang kasi ung regalo nya. Sa araw din na ito sobrang naging masya ako kasi at last, NATUPAD na yung pangarap kong mai-spend ang aking kaarawan kasama ang mga less fortunate. Kakalungkot lang kasi kahit na pinakain mo na sila at lahat lahat, mas gusto parin nila ang pera...sigh....

Ang Artwork ni Nina :) Sobrang natuwa talaga ako kasi sobrang effort :"> Nga pala, pangit daw to sabi niya. Hindi naman ah.

Compilation ng mga messages ng 2CS-B at YFC-UST Family . Syempre yung nasa gitna ay kay partner Maan  ^_^

Ang Gawa ni Chris na scrapbook na pangit DAW. Nako Bestest, the best ka talaga :") 

I never thought na sobra akong papahalagahan ng mga tao sa paligid ko. Akala ko worthless ako. Akala ko basura lang ako but then they just proved na may worth ako sa buhay nila. I don't care naman kung may regalo sakin or wala pero ung iparamdam nila sa iyo na sobra kang mahalaga sa buhay nila, sobra sobra na iyon sa akin.

Tragic Experience: Part Four

Again, I think I'm falling for someone. Well, I really don't know if I'll let this feeling bloom to its fullest or kill it before someone suffers. 

Naranasan ko na ma fall ng ilang beses. Fall na ma-fall in love and ma fall as in madapa kasi it seems na lagi akong rejected. Ewan ko nga kung bakit eh. I've done naman my best to show na I really care for her. I had endured a lot of pain maging masaya lang siya but then, wala talaga eh. Ang sakit lang talaga umasa sa wala. Btw, I never had a "intersecting" relationship...puro "asymptotic" (ito yung mga relasyon na akala mo sya na, sa huli, mawawala pa. Nakabase ito sa uri ng graph sa math na kung saan ang curve ay lalapit at patuloy na lalapit lang sa isang value pero kahit kailan, hindi ito magiintersect sa value na ito) at parallel lang (dito naman, kahit anong gawin, hindi lumalapit...as in same distance all throughout...para bang parallel lines)

Minsan, naitatanong ko sa sarili ko, ano ba ang pagkukulang ko? Nag mahal lang naman ako ng tapat pero bakit ganito ang isusukli sakin, KASAWIAN...KABIGUAN. Sa sobrang dami ko ng kabiguan, feeling ko may phobia na akong mag mahal...or I guess may takot na ako magmahal kasi may phobia na akong MASAKTAN. 

Ganito ba kapag maliit, patpatin, payatot, mabait? Feel ko kasi, ang mga in ngayon ay ung matatangkad, macho, bad boy effect. Ewan ko ba...pero one thing's for sure, hindi ako magiging pa bad boy effect, maangas effect, or what magustuhan lang. Naniniwala parin ako na may isang prinsesang makakaapreciate sa mga bagay na pinaggagawa ko sa buhay.

Going back, feel ko nafafall na naman ako sa isang tao. Ewan ko pero kasi parang ang labong maging masaya ako. Ang hirap pala umamin lalo na pag natatakot ka ng masaktan. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko kapag sinabi na naman sakin ang linyang "I'm Sorry Theo...I'm sorry kasi..." Ang sakit lang. Nakakainis lang kasi madalas kung sino pa ang hindi tapat, sila pa yung nasasabihan ng matamis na oo. Life is not fair ika nga. 

Itutuloy ko pa ba itong nararamdaman ko sa iyo o sadyang pangarap lang talaga kita...basta kung masaktan man or hindi, gagawin ko lang ang lagi kong ginagawa, ang magmahal ng tapat at laging pasayahin ang taong iyon sa abot ng aking makakaya...

...kung mabibigyan lang sana ng pagkakataon...

Stand Up and Rise!: My Living 'Feast' Testimony

Ewan ko lang kung ano ang meron but napansin ko na kung anong worship song ang madalas kong patugtugin from Monday-Saturday, un ang papatugtugin at kakantahin ng Sunday. I really don't know why pero sobrang saya lang kasi medyo alam ko na ang mga songs Sunday so talagang nakakasabay ako.

(I Stand! I Live! I Testify!)

Towards 1000 Happy Lives: A Living Testimony: Part One: Humility

On our way home, me and a friend of mine were talking of various things at after some time, napunta sa isang bagay. May naiinis/ naiingit daw sa akin. Nagulat ako kasi, sakin? maiingit?. Kinabahan talaga ako. Tas aun daw, kasi daw, ang bilis ko daw pumick-up sa lessons. basta para bang kinukumpara ako nung taong iyon sa kanya. After hearing that, feel ko, ang galing galing ko na. Then here comes the twist, after noon, napagusapan namin ung isa naming friend na sobrang talino, sobrang sipag, sobrang bait, sobrang saya sa buhay, at sobrang positive. At after noon, I realized something, NA SOBRANG HUMBLE NYA after all ng blessings sa kanya, SOBRANG HUMBLE NYA. Nahiya ako sa sarili ko. As in. Sobrang hiyang hiya ako. Narealize ko, na bless lang ako, yumabang na ako. Ang sakit lang diba? NAPAHIYA AKO. Alam kong plano talaga ni God iyong nangyaring iyon. I know na gusto sakin sabihin ni God, "Anak, hidi kita pinabayaan. Sobrang binigyan kita ng napakaraming blessings pero napansin ko, ang yabang mo na. Please anak, be humble. Don't let your pride ruin your life" Tagos lang talaga. I realized na if I want to serve Him, dapat maging humble ako ALL the TIMES. Ang hirap lang lalo na kung naparaming achievement ang nakamtan mo. 

Now, I believe the Lord is telling me right now, "Anak, Mahal na mahal kita! Alam kong mahirap maging humble pero tandaan mo anak, nandito lang Ako para gabayan ka. Huwag kang matakot sa masasama. Magtiwala ka lang sa akin at hindi kita papabayaan. Anak, kung gaano ka ka blessed, sana ganun ka rin ka humble. Anak, i share mo lang lahat ng mga blessings mo sa iba. Huwag kang magyayabang but rather, try to reach out sa mga taong namomroblema at help them na umangat. Anak, alam kong kaya mo iyan. I love you!"

God, salamat lang po dahit habang maaga pa, naparealize nyo na agad ang kamalian ko. From now on, I'll try to help those people who needs me in the best way I can.

I'll try to be humble in each and every thing that i will do.

Towards 1000 Happy Lives: A Living Testimony: An Introduction

I've decided na kasabay ng pagtupad ko sa aking pangarap ang paggawa ng panibagong bahagi ng aking blog. Dito itutukoy ang mga karanasan, mga natutunan, mga kabiguan, at kung anu-ano pa man na naganap habang nasa landas ako patungo sa aking pangarap. Layunin nitong makapag "inspire" ng tao at kung sakaling may maapektuhan sa mga nakasaad dito, walang intensyon ang manunulat na siraan ang mga tao, bagkus, gaya ng nasaad, ito ay nilikha upang makapag inspire, hindi manira.

T.A.C.M.

To LOVE a Thousand people before I die

Minsan sa buhay, dumating yung point na tinanong tayo ng ibang tao tungkol sa pangarap natin. Madalas nating sabihin na gusto nating maging milyonaryo, makapunta sa ibang bansa, maging artista (isa sa pinakamadalas kong naririnig na sagot), magkaroon ng napakaganda/ gwapong asawa at cute na mga anak, makapagtabaho sa isang kilalang kompanya, makaimbento ng gamot sa AIDS o kung anu-ano pa mang mga sakit, maging magaling na imbentor, maging sikat, maging pangulko ng isang bansa, maging pulis, doktor, sundalo, abugado, pintor, "engineer", "nurse", o kung anu-ano pa mang mga karera sa buhay.

Oo, aminado akong pinangarap ko din ang mga ganitong bagay. Pinangarap kong maging doktor nung ako ay nasa kinder pa lamang. Pinangarap kong makapagtabaho sa Pixar Animation Studios, Disney Animation Studios, o di kaya naman sa Dreamworks Animation SKG. Pinangarap kong maging isang game designer sa Amerika. Pinangarap kong maging mayamang programmer o di kaya naman isang software analyst sa Singapore. Pinangarap kong makapunta sa Disneyland. Pinangarap kong maging ubod ng yaman. Ung tipong 1,000,000 pesos per day ang sweldo ko. Pinangarap ko ding umibig sa isang "prinsesa". Yung prinsesa na mamahalin ako kung sino ako. Yung hindi ako iiwan. Pinangarap ko ding iahon ang pamilya ko sa kahirapan. Piangarap kong magiging close ako sa pamilya ko.Pinangarap ko na laging bukas ang AirCon sa kwarto. Pinangarap ko ding magkaroon ng napakalaking bahay, ung Modern-Minimalist ung style. Pinangarap kong magkaroon ng computer na napakabilis. OO, ang dami kong pangarap sa buhay, marami dito, tila imposible ko makamtan...

Ngunit nagbago ang pananaw ko sa salitang pangarap...

Noong niyaya ako mag The Feast ng kaibigan/ mommy ko, wala talaga akong alam kung ano iyon at noong nasa kalagitnaan na ako ng session, sabi ko sa sarili ko, "Ah, ang corny, ito na ang first and last ko" pero may nangyari...

Noong niyaya ako ni Bestest na mag camp sa CFC-Youth for Christ, sobrang auko talaga sumama kasi hindi ko alam kung ang ang meron. Natatakot ako. Niyaya din ako ng friend ko na mag camp since head sya sa isang lugar. AUKO talaga mag camp, but something happened...

SOMETHING HAPPENED...well, simple lang, GOD called me closer to His love. Well, aun, kung dati, auko talaga pumunta sa Catholic Prayer Meeting na iyon, well now, ADIK na ADIK na akong pumunta. I make sure na every Sunday and/ or every Friday makakapag The Feast ako. Kung dati ayokong mag camp. Well, ngayon, gusto ko nang maging SERVICE TEAM sa camp.

What's the point of telling these stories. Simple lang, Laging mangingibabaw ang God's Plan. At dahil sa YOUTH FOR CHRIST, dahil sa LIGHT OF JESUS FAMILY, binago nila ang papanaw ko sa salitang PANGARAP. Kung dati rati iniisip ko lang ang sarili ko, ngayon, my greatest dream in life: TO BRING 1000 PEOPLE CLOSER TO GOD'S LOVE BEFORE I DIE. MADALING SABIHIN, pero I tell you, MAHIRAP gawin lalo na sa 18 years old na payatot na pandak tulad ko at lalo na kung wala kang commitment at conviction sa pangarap mo because I tell you, IF YOUR DREAM IS IN LINE WITH GOD'S PLAN FOR YOU, HE'LL HELP YOU THROUGH IT. Kaya kahit gaano ito ka heavy, I Claim the VICTORY! At alam ko, habang dahan dahan kong tinutupad ito, God will give me the little dremas in my heart...one by one tulad ng love of my life. I believe na God will give my a "princess" na mamahalin ako ng lubusan at tutulungan ako sa pagkamit ng pangarap ko. Alam kong bibigyan ako ni God ng financial assistance kasi alam nyang kulang ang resources ko. Alam kong God will provide. ALAM kong HINDI ako PAPABAYAAN ni GOD!

"I Can Do All Things Through Christ Who Strengthens Me"

-Philippians 4:13