On our way home, me and a friend of mine were talking of various things at after some time, napunta sa isang bagay. May naiinis/ naiingit daw sa akin. Nagulat ako kasi, sakin? maiingit?. Kinabahan talaga ako. Tas aun daw, kasi daw, ang bilis ko daw pumick-up sa lessons. basta para bang kinukumpara ako nung taong iyon sa kanya. After hearing that, feel ko, ang galing galing ko na. Then here comes the twist, after noon, napagusapan namin ung isa naming friend na sobrang talino, sobrang sipag, sobrang bait, sobrang saya sa buhay, at sobrang positive. At after noon, I realized something, NA SOBRANG HUMBLE NYA after all ng blessings sa kanya, SOBRANG HUMBLE NYA. Nahiya ako sa sarili ko. As in. Sobrang hiyang hiya ako. Narealize ko, na bless lang ako, yumabang na ako. Ang sakit lang diba? NAPAHIYA AKO. Alam kong plano talaga ni God iyong nangyaring iyon. I know na gusto sakin sabihin ni God, "Anak, hidi kita pinabayaan. Sobrang binigyan kita ng napakaraming blessings pero napansin ko, ang yabang mo na. Please anak, be humble. Don't let your pride ruin your life" Tagos lang talaga. I realized na if I want to serve Him, dapat maging humble ako ALL the TIMES. Ang hirap lang lalo na kung naparaming achievement ang nakamtan mo.
Now, I believe the Lord is telling me right now, "Anak, Mahal na mahal kita! Alam kong mahirap maging humble pero tandaan mo anak, nandito lang Ako para gabayan ka. Huwag kang matakot sa masasama. Magtiwala ka lang sa akin at hindi kita papabayaan. Anak, kung gaano ka ka blessed, sana ganun ka rin ka humble. Anak, i share mo lang lahat ng mga blessings mo sa iba. Huwag kang magyayabang but rather, try to reach out sa mga taong namomroblema at help them na umangat. Anak, alam kong kaya mo iyan. I love you!"
God, salamat lang po dahit habang maaga pa, naparealize nyo na agad ang kamalian ko. From now on, I'll try to help those people who needs me in the best way I can.
I'll try to be humble in each and every thing that i will do.
No comments:
Post a Comment